Hegel Kant'ın hiçbir ontolojik göndermesi olmayan salt biçimsel bir mantığa indirgediği sözde bir Aşkınsal Mantıkta yatan sorunların bilincindeydi. Kavramın içeriksiz olmaması ölçüsünde Mantık Bilimi tam olarak eski Metafiziğin Ontoloji denilen bölümünü kapsamak zorundaydı. Bu Hegel'in seçtiği ya da yeğlediği bir bakış açısı gibi birşey değil, ama Kavramın kendi mantığının bir sonucuydu. Mantık Bilimi doğası gereği salt biçimsel değil ama özseldir, ya da Kavram içeriğe ilgisiz değil ama tersine biçim olduğu denli de içeriğin kendisidir, somuttur. İçerik hiç kuşkusuz Kant'ın sandığı gibi duyusal, sezgisel vb. değildir, ki Mantık Bilimi’nin arı düşüncenin bilimi olması ölçüsünde Kavramın içeriğinin duyusal, sezgisel olduğunu düşünmek bu bilimin doğasının kendisine aykırıdır. Tinin Görüngübilimi Mantık Bilimi’nin Kavramına ulaşmanın yoludur ve sonucu olarak Saltık Bilgiyi, Kavram ve Varlığın birliğinin bilgisini üretir. Bu düzeye dek Kant'ın aşkınsal felsefesi gerçekten de bir Us çözümlemesi değil, ama bir Bilinç çözümlemesidir ve bir Fenomenoloji olmanın ötesine geçemez.

Nesnenin öz-pekinlik ile eşitlenmesi Varlığın ve Kavramın ayrı terimler olarak birliğini anlatmanın bir başka yoludur.